كنيه كه معمولا ، توأم با تجليل و تعظيم ، مشعر بر نام پدر يا مادر يا يادآورنده خاطره اى از خاطرات زيباى فرزند است . امام محمد تقى ( عليه السلام ) علاوه بر كنيه " ابو جعفر ثانى " ( كه نخستين ابو جعفر ، امام محمد باقر ( عليه السلام ) پيشواى پنجم مى باشد ) داراى القاب متعددى است كه به چهار لقب معروف ايشان اشاره مى گردد : 1 . جواد : كلمه اى است كه از لفظ " جود " گرفته شده است و به معناى بخشنده و بخشايشگر و ايثار كننده در راه خدا و خلق ، آمده است . امام جواد ( عليه السلام ) دست بخشنده و بصيرت كامل در راه شناسايى نيازمندان داشت و مردم از عطايا و عنايات و مهر و محبت‌هاى او بهره ها مى جستند . على ابن عيسى اربلى صاحب كشف الغمة گويد : " امام جواد ( عليه السلام ) سرور بخشندگان و مصداق كامل بخشندگى و كرامت بود . چون احسان و كرامت از سجايا و خصايص ذاتى و طبايع ملكوتى ائمهء طاهرين ( عليه السلام ) بوده و هم آنانند كه درياى فضل و كرم الهى مى باشند . . . " . 2 . تقى : از كلمهء تقوا ووقايه گرفته شده است كه به معناى خود نگهدارى و پرهيز و پروا از گناه آمده است . وجود پر فيض امام ( عليه السلام ) ، منبع تقوا و پرهيزكارى و آموزنده راه سداد و كمال و خود نگهدارى و پارسايى بود كه دوست و دشمن در آن اتفاق نظر داشتند . 3 . مرتضى : از كلمه " رضا " مأخوذ است ، يعنى خشنودى ، برگزيده و انتخاب شده از ميان مردم ، چون امام بزرگوار ، امتيازات روحى و شايستگيهاى فوق العادهء معنوى داشت ممتاز و منتخب بود كه هم خدا از او راضى و خشنود بود ، و هم بندگان صالح و شايستهء خدا . 4 . قانع : كلمه اى است كه از " قنوع " و " قناعت " آمده است : يعنى به هر آنچه كه در راه خدا پيش